“Hij doet het gewoon niet.”
Ze stond naast haar paard, een paar meter voor de trailer. Het touw stond strak, haar schouders iets naar voren en haar blik was gefocust op hem. Alsof ze hem er met haar ogen op kon krijgen.
En wat deed hij?
Hij stond stil.
Nou ja… niet helemaal. Met zijn voorbenen stond hij al op de klep. Vanaf daar wilde hij nog wel iets naar voren bewegen, maar zijn achterbenen bleven resoluut staan. Zo zie ik ze vaker, die paarden die ineens verrassend lenig blijken en moeiteloos in een soort spagaat blijven hangen.
“Hij is gewoon koppig,” zei ze.
“En ik… ik weet het eigenlijk niet meer.”
En eerlijk?
Dat is precies waar veel ruiters in vastlopen.
Want als je paard niet de trailer op wil, lijkt het alsof het probleem daar zit. Bij die klep. Bij die achterbenen die niet mee willen. Maar in de praktijk begint het probleem bijna nooit op dat moment.
Veel mensen denken dat hun paard bang is voor de trailer. En soms is dat ook zo. Maar veel vaker is die trailer alleen het punt waarop de spanning zichtbaar wordt. Het moment waarop het niet meer te negeren is.
Want wat gebeurt er daarvoor?
Je pakt het halster. Misschien denk je alvast vooruit. Je weet wat er gaat komen en ergens voel je zelf al iets van spanning. Je paard merkt dat direct. Zijn ademhaling verandert, zijn lijf wordt alerter en zijn focus verschuift.
En nog voordat je bij de trailer bent, is de spanning er al.
Dat is ook waarom ik altijd zeg: trailerladen begint niet bij de trailer. Het begint bij alles wat daarvoor gebeurt.
Hoe loopt je paard met je mee?
- Is dat ontspannen, zoals normaal?
- Of merk je dat hij trager wordt, of juist wat gehaaster?
- Voel je meer druk op het touw?
Dat zijn de momenten waar het verschil wordt gemaakt. Alleen worden ze vaak gemist, omdat het daar nog “wel gaat”.
En dus loop je door.
Totdat je bij de trailer staat en het ineens niet meer lukt.
En dan proberen we het daar op te lossen.
Je gaat zelf in de trailer staan, kijkt je paard aan en wacht tot hij die stap zet. Maar ondertussen gebeurt er niets. Sterker nog, de spanning loopt alleen maar verder op. Bij je paard, maar vaak ook bij jou.
En hoe langer je daar blijft hangen, hoe moeilijker het wordt.
Wat belangrijk is om te begrijpen, is dat een paard dat stopt bij de trailer niet koppig is. Hij communiceert. Hij zegt eigenlijk: dit voelt voor mij niet veilig, ik snap niet wat er van me verwacht wordt of ik kan dit nu niet verwerken.
En als je daar overheen gaat, wordt het probleem alleen maar groter. Je paard leert dan dat hij moet vluchten, blokkeren of het maar moet ondergaan. En geen van die drie helpt je verder.
Dus hoe zorg je er dan wél voor dat je paard de trailer op gaat?
Niet met een trucje. Niet door even door te zetten. En ook niet door een hulpmiddel te gebruiken in de hoop dat het sneller gaat.
De oplossing zit in opbouw.
Je gaat terug naar de basis. Naar de momenten vóór de trailer.
Je begint met meelopen zonder spanning. Met stilstaan in rust. Met reageren op kleine, duidelijke signalen. Vanuit daar ga je stap voor stap richting de trailer werken. Niet door je paard ernaartoe te duwen, maar door hem te begeleiden.
Wat ik mijn klanten leer, is om spanning te herkennen voordat het escaleert. Wanneer verandert de ademhaling van je paard? Wanneer wordt zijn lijf strakker? Wanneer zie je dat zijn aandacht ergens anders naartoe gaat?
Dat zijn de momenten waarop je iets kunt doen.
Niet pas wanneer hij weigert.
Wat veel mensen niet weten, is dat je trailerladen ook kunt oefenen zonder trailer. Denk aan smalle doorgangen, langs objecten lopen of ergens doorheen moeten. Voor je paard voelt dat hetzelfde. Minder ruimte, minder overzicht en dus meer spanning.
En juist daar kun je trainen.
Daarnaast wordt één ding vaak onderschat: jouw invloed.
Je paard voelt alles.
- Je ademhaling,
- je spanning,
- je timing.
Als jij twijfelt, voelt hij dat. Als jij gespannen bent, neemt hij dat over. En andersom werkt het net zo. Als jij rust hebt en duidelijk bent, kan je paard daarin meegaan.
Ik ga eerlijk tegen je zijn. Trailerladen is zelden in één keer opgelost, zeker niet als het al een probleem is geworden. Maar als je het goed aanpakt, krijg je wel een paard dat begrijpt wat er gebeurt. Dat vertrouwen heeft en met je mee gaat denken.
En dat is waar je het voor doet.
Dat paard van het begin?
Die liep uiteindelijk de trailer op. Niet omdat we hem erop kregen, maar omdat hij begreep wat er van hem verwacht werd. En omdat de spanning daarvoor al was opgelost.
Herken jij dit bij jouw paard? Dat het de ene keer wel lukt en de andere keer niet? Dat je zelf al spanning voelt voordat je begint? Of dat je merkt dat er meer achter zit dan alleen “niet willen laden”?
Dan is dit het moment om het anders aan te pakken.
In mijn trainingen kijken we niet alleen naar de trailer, maar naar het geheel. Naar paard én mens. Waar ontstaat de spanning, wat gebeurt er precies en hoe kun je dat veranderen?
Zodat jij het zelf kunt. Ook als ik er niet bij ben.
Wil jij dat jouw paard weer met vertrouwen de trailer op gaat? Stuur me een berichtje, dan kijken we samen waar het bij jullie begint.
Uiteraard mag je ook eerst het e-book lezen, zodat je alvast kan beginnen Trailerladen – Zeeuws Paardengedrag
